Marudny wpis 36 latka.
Wysłuchałem przed chwilą set Armina van Buurena z Warszawy. I mam duży problem.
Armina odkryłem w okolicach roku 2009, gdy wjechał numer "In and Out of Love" i gdy odkryłem o co chodzi w muzyce trance to wsiąknąłem.
Armin od 2001 roku prowadzi audycję "A State of Trance". Wsiąknąłem na tyle, że wysłuchałem wszystkie epizody aż do 800, do wszystkie jego wszystkie kompilacje. Gigabajty muzyki, w której można było się autentycznie zakochać i słuchać od rana do nocy, a nawet przy niej spać.
Muzyka prezentowana tam, była tak wpływająca na uczucia, że naprawdę człowiek wpadał w trans i trudno było wykaraskać się z tego.
Mam do muzyki osobliwy stosunek: muszę już czuć. Może dlatego nigdy nie przekonałem się w pełni do house'u bo wcześniej poznałem Daft Punk, nie do końca wszedłem w techno bo wcześniej było IDM zaś drum & bass bez ciepłego brzmienia syntezatorów z lat 90 i LTJ Bukema niespecjalnie mnie rusza.
Natomiast trance i Armina czułem, nawet byłem w stanie mu wybaczyć "Blah Blah Blah" czy jawne podążanie za trendami (najpierw big room i pop trance, potem pseudo psy).
Ale zawsze coś tam się czuło.
Obecnego Armina niestety nie czuję. Pamiętam jego szczyt formy z lat 2001-2009 i nie wierzę jak człowiek, który dał nam "Serenity", "Sail", "Communication" albo numery spod szyldu Gaia czy Rising Star nieudolnie dziś bawi się Bachem albo tłucze od jednej sztancy "generyczne" numery na naprawdę jedno kopyto.
Numery stworzone pod sety, ale bez duszy, bez uczuć, bez jakiejś głębi.
Nie widzę powodów, by ostatnich singli i albumów Armina włączać na lepszym sprzęcie, zachwycać się melodiami czy wyszukiwać smaczków.
Nie on pierwszy, nie ostatni.
Biorąc muzykę klubową nie wierzę, jak słucham ostatnich numerów Adama Beyera, CamelPhat, Purple Disco Machine...
Byle podłapać jeden patent i tłuc, aż do znudzenia i wypłynięcia kolejnego.
To nie dla mnie.
Dobrze w takich chwilach sięgnąć do korzeni: trance prezentowany przez Johna 00 Fleminga.
Prawdziwy trance.
https://www.youtube.com/watch?v=PAgi-Ey55fU
#trance
