Czołem, Mastodon!
Przedstawiam się muzyką, która mnie ostatnio poruszyła.
Zespół jest z Tajwanu i gra coś w rodzaju krautrockującego trip hopu.
Scattered Purgatory - Wunai
Remote
Voril
@Voril@mastodon.com.pl
mastodon 4.7.3Nostalgiczny za starym internetem. Dużo czytam, gram i oglądam. Lubię o tym porozmawiać.
18 Followers
13 Following
13 Posts
Joined February 10, 2026
Dzisiaj dla odmiany wiersz:
Umarłabym chyba
dzisiejszej nocy,
gdyby nie ten mały komar.
Kłuje mnie, kłuje,
cuci mnie z trwogi,
za nic nie chce mnie zostawić w spokoju,
bzyczy tak cicho, cieniutko,
pociesza,
że nie jestem jeszcze sama na tym świecie,
a on nie opuści mnie w biedzie,
gdy straszna jest noc jak śmierć.
Celia Dropkin - "Komar"
Z książki "Moja dzika koza, Antologia poetek jidisz", którą tutaj pozwolę sobie polecić. Kawał pięknej, bardzo zapomnianej poezji.
Przepiękny utwór jednego z moich ulubionych zespołów. Ma się wrażenie jakby to była muzyka całkowitego opuszczenia i samotności, a zarazem bije z niej jakieś beztroskie zapomnienie i spokój. Albo, idąc w inną stronę, jest to po prostu muzyka snów. Bo jak napisał Joseph Conrad: "Żyjemy, tak jak śnimy - samotnie."
Perfekcyjny soundtrack do "Winesburg, Ohio", które właśnie zaczynam czytać.
Broadcast - Subject to the Ladder
https://youtube.com/watch?v=o0Th7Gp7dEs&is=8Hn63OKQWK1SAt5j
Replying to
@alicecrux@kolektiva.social
bardzo polecam zwłaszcza Cząstki elementarne i Poszerzenie pola walki. Generalnie to problemem Houellebecqa jest to, że tezy, które szokowały 20 i 10 lat temu obecnie zostały już wchłonięte i przedyskutowane ze wszystkich stron.
Ale był taki moment, i to moment tuż przed wydaniem Uległości gdzie trafiał idealnie we wszystkie bolączki współczesnego świata i był bardzo niewygodnym autorem do czytania. Stąd też jego popularność. W momencie gdy byłem studiach, nie było wykładowcy, który by o nim nie wspomniał.
Obecny świat może troszkę przerósł jego oczekiwania, a może po prostu nie ma już ochoty być prorokiem apokalipsy, ale swój ślad zdecydowanie zostawił. A dzieła z lat 90 i przełomu wieków są wręcz niepokojąco profetyczne. Bardzo dobrze zdiagnozował chociażby samotność powodowaną przez technologię, zanik więzi czy płytką konsumpcję. To wszystko tam jest, tylko nie jest już tak szokujące, jak było wtedy.
@enza_paz@mastodon.com.pl Ekaterina Velika - czadowy zespół i świetny gust. Ciepło pozdrawiam w smutniejszym momencie, słońce na pewno znowu wzejdzie!
Dzisiaj mnie napadło na wspaniały hiszpańskojęzyczny rock, może w związku z wcześniejszym odkryciem Aiko el grupo.
No to tym razem z innej beczki. Argentyńska Soda Stereo, którą uwielbiam - głównie ze względu na lidera zespołu, Gustavo Ceratiego. Legenda lat 90, a tutaj mój ulubiony ich utwór. Polecam!
Replying to
@SceNtriC @mason @ksiazki
Zaryzykuję ze stwierdzeniem, że to mógł nie być po prostu odpowiedni moment na tę książkę, albo może Twoje oczekiwania były inne?
Jest to książka genialna, ale bardzo odmienna od większości science fiction. Bliżej jest jej do kameralnego Miasteczka Winesburg Sherwooda Andersona, niż powieści z tego nurtu. Powinno to być mocno zaznaczane wszędzie przy promocji książki, że to jest proza na temat nostalgii i pamięci, bardziej niż kolejna kosmiczna saga.
Ja proponuję może kiedyś do niej wrócić po bardzo wielu latach. Ale jednocześnie rozumiem i masz prawo do swojej opinii.
Dzisiaj postuję nagranie koncertu w KEXP zespołu Aiko el banda. Poznałem zespół dzisiaj i jestem pod wrażeniem jak pięknie dają czadu dziewczyny z Hiszpanii. Błyskawicznie stałem się fanem i polecam. Coś w stylu nieistniejącego już i bardzo czadowego White Lung, pop punkowe granie z fajnymi wokalami i szybkimi kompozycjami, które zdają się buntować w samej strukturze.
Replying to
@kuba @ksiazki
Szanuję swoje książki, staram się nie łamać grzbietów, nie ubrudzić. Inną kwestią jest czytanie poza domem - wtedy uszkodzenia robią się niejako same i stają się małymi wspomnieniami. Mała rysa na okładce nagle jest pamiątką z jakiegoś wyjazdu, można widzieć jakąś plamę jako owoc jakiejś wyraźnie wspominanej nieostrożności albo nietypowego miejsca w którym książkę czytaliśmy. Słowem, dodaje to charakteru temu konkretnemu egzemplarzowi.
Mam jedną kompletnie przemieloną "Nieznośną lekkość bytu" Kundery i przy ponownej lekturze często się uśmiecham, gdy ją widzę lub wracam do książki, bo niemal wszędzie są wspomnienia z poprzednich lektur i z miejsc. :)
Replying to
Replying to
@alicecrux@kolektiva.social @ksiazki@fedigroups.social
Sądzę, że ta książka oraz Serotonina są wyraźnie inne w tonie od poprzedniej twórczości - i mają swoje optymistyczne akcenty, są mniej nihilistyczne. Do Houellebecqa bardzo mocno dotarł skandal związany z Uległością i zamachami i ewidentnie zmienił akcenty. Wiek też swoje robi, ewidentnie rozlicza swoje życie.
Replying to
@paprikotka@mastodon.com.pl czy w tej wersji fabuły rolę Piramidogłowego przejmuje pluszowa maskotka chata z logiem na czole?