Trot

Ekspres za pączki, czyli przygody na OLX Rzadko coś sprzedaję, a już zwłaszcza na OLX. Tym razem postanowiłem jednak zrobić porządek w szafie, gdzie zalegał stary ekspres do kawy. Urządzenie lata świetności miało już za sobą i początkowo planowałem wywieźć je do kontenera na elektrośmieci. Pomyślałem jednak, że szkoda wyrzucać sprzęt, który wciąż działa: mieli, spienia mleko i – co najważniejsze – parzy kawę. Z drugiej strony, kto kupiłby „styranego” klasyka z regenerowanym blokiem zaparzającym? Oryginalny mechanizm padł ofiarą kiepskiego serwisu – serwisant użył zbyt gęstego smaru, co doprowadziło do wyłamania plastikowych trybów. Postanowiłem oddać go za darmo. Wiedząc jednak, że na OLX darmowe przedmioty przyciągają tłumy, chciałem, aby trafił do kogoś, kto naprawdę go potrzebuje. Zainteresowanie przerosło moje najśmielsze oczekiwania. Nie byłem w stanie odpisywać każdemu, a tym bardziej weryfikować intencji piszących. W tym całym chaosie trafiłem na wiadomość od faceta, który napisał bardzo szczerze: miał identyczny model, który zepsuł się kilka dni temu, a bez porannej kawy nie potrafi „wystartować”. Dodał, że może go odebrać za dwie godziny, bo właśnie siedzi w kinie. W gąszczu jednowyrazowych wiadomości typu „Aktualne?”, wybrałem właśnie jego. „Naciągnąłem” go jedynie na dwa pączki z budki przy kinie, gdzie wypiekają je na bieżąco. I tak oto pozbyłem się sprzętu, a ktoś inny zyskał powód do zadowolenia. Dobrze, że nie podałem w ogłoszeniu numeru telefonu – kiedyś popełniłem ten błąd i do dziś go pamiętam. Niestety, wciąż wielu jest tam łowców okazji. Szczytem bezczelności był gość, który sam handlował ekspresami i chciał przygarnąć mój darmowy egzemplarz, pewnie po to, by zaraz na nim zarobić.

Vim jaki jest każdy widzi, jedni go uwielbiają inni nienawidzą (bo na przykład nie umieją z niego "wyjść"). Sam kiedyś uważałem, że używanie czegoś takiego jak Vim, to czysty masochizm. Jednak coś mnie tknęło i postanowiłem sprawdzić, czy może w tym szaleństwie jest coś więcej. Nie myliłem się, używanie Vima to masochizm ale tylko wtedy, gdy masz opory przed przestawieniem się na inny styl pisania. Lepszy styl. Po wielu latach pracy z tym edytorem nie umiem już normalnie pisać, palce instynktownie lecą na hjkl, skróty wbiły się tak głęboko, że używam ich nawet nie myśląc, że ich używam, pamięć mięśniowa nie pozwala efektywnie pracować na klawiaturze z innym skokiem klawiszy niż ta której używam. L Przekleństwo i błogosławieństwo jednocześnie...

Mała rzecz a cieszy. Wczoraj wieczorem postanowiłem umyć auto, po czym pojechałem do garażu (który mam około 500m od bloku). Wracając do domu zauważyłem jeża, który wesoło paradował po chodniku. Chciał przedostać się na drugą stronę jezdni, jednak najwidoczniej bał się samochodów. Postanowiłem pomóc zwierzakowi. Wszedłem na ulicę zatrzymując ruch, poczekałem aż jeż sobie podrepta na drugą stronę po czym zszedłem na chodnik. Ku mojemu zdziwieniu pomimo dosyć dużego ruchu o tej porze, każdy był wyrozumiały jak zobaczył dlaczego musi poczekać. Na szczęście nikt mnie nie przejechał...

Jestem w szpitalu. Właśnie przeszedłem planowaną operację kręgosłupa szyjnego, na którą czekałem blisko dziewięć miesięcy. Mimo stresu cieszyłem się, że po miesiącach cierpienia w końcu uwolnię się od bólu. Sama procedura należy raczej do rutynowych: nacięcie na szyi, odsunięcie przełyku, a następnie usunięcie „zużytych” elementów i zastąpienie ich implantami. Czasami, tak jak w moim przypadku, montuje się dodatkową klatkę zabezpieczającą – u mnie objęło to dwie przestrzenie międzykręgowe. Jednak nie o technikaliach chciałem napisać. Odnoszę wrażenie, że lekarze są dramatycznie przeciążeni pracą. Mój chirurg tego dnia przeprowadził dwie operacje, po czym został na dyżurze do rana. Trudno się dziwić, że codzienny obchód sprowadza się do zdawkowego pytania: „Jak się pan czuje?” i przejścia do następnej sali. O szczegółach zabiegu dowiedziałem się dopiero po dwóch dniach. Mam poczucie, że nie tak powinno to wyglądać. Co więcej, odniosłem wrażenie, że poświęcono mi więcej uwagi tylko dlatego, że nie wszystko poszło zgodnie z planem. Złego słowa nie mogę natomiast powiedzieć o personelu pielęgniarskim. To świetni ludzie, których praca jest niezwykle trudna, kluczowa dla pacjenta, a jednocześnie rażąco nisko opłacana. Prawda jest taka, że dopiero gdy człowiek jest zmuszony skorzystać z publicznej ochrony zdrowia, dostrzega, jak bardzo niewydolny jest to system.

Czekam na karę... Tak mógłbym zatytułować ten wpis. Wczoraj, po raz pierwszy od operacji, wsiadłem za kółko. Wspaniałe uczucie! Tak się złożyło, że musiałem pojechać na konsultację do lekarza. Chyba zbyt optymistycznie oszacowałem czas dojazdu, przez co pośpiech i nerwy wzięły górę. Gdy dotarłem na miejsce, gorączkowo szukałem wolnego miejsca do zapoznania. Znalazłem jedno, wjechałem i czym prędzej pobiegłem do gabinetu. Zupełnie zapomniałem o tym, że Łódź to jedna wielka strefa płatnego parkowania – nawet Księży Młyn. Mój błąd. Zorientowałem się dopiero po wyjściu z gabinetu. Stałem przed przejściem dla pieszych, gdy tuż przed moimi oczami przejechał uroczy samochód z kamerami do kontroli podpisany SPP. W tym momencie wszystkie neurony połączyły się w mojej głowie niczym kropki i dotarło do mnie: właśnie stałem się uboższy o 300 złotych. Nie szukam usprawiedliwienia, to ewidentnie moje niedopatrzenie. Mimo to ciężko mi na duszy z myślą, że w tak głupi sposób straciłem pieniądze. Morał z tego taki, by „spieszyć się powoli” i zawsze rozglądać się za parkomatem (albo płacić za parking w aplikacji, lub po "łodzku" parkować na trawie - tego nie polecam, szanujmy zieleń). Teraz pozostaje mi już tylko czekać na oficjalny „rachunek” od miasta. Ehh.. #Lodz #kara #smutek

Gdyby jeszcze "moje korpo" nie narzucało mi Winzgrozy jako jedyny słuszny system operacyjny...

@rafalstefaniak@mastodon.com.pl ja nikogo nie uprzedzałem, po prostu skasowałem konto. Whatsapp poleciał jeszcze szybciej, Messenger był następny w kolejce po fejsie, insta nigdy nie miałem. W sumie poza Mastodonem jestem wolny od social mediów, LinkedIn podobnie tylko dla ofert mam. Najlepsze jest to, że w ogóle nie czuję, żeby mi brakowało fejsa czy Messengera. Jak ostatnio pamiętam, to mój Messenger posiadał 5 kontaktów: do żony, mamy, brata, siostry i przyjaciela. Mogę do nich pisać rcsy.