M&N

Plan B dus. En dat begint te werken. We lopen goed, maar gewoon in ons eigen kalme tempo. Blaren? Ja, ieder een, maar van het loopbare soort. Gisteren bedwongen we bij 30 graden de Kampina en die test is geslaagd. Een extra bidon is wel nuttig. Stempels kregen we al in diverse kerken & kathedralen. De focus is nog erg op kamperen en lopen, maar de verdieping zal best wel komen gaan. Een basiskamp geeft ook rust. Dinsdag verkassen we naar Vlaams Brabant.

Camino lopen is dus net als het leven zelf niet echt te plannen. Je gaat op weg en je blijft niet staan, ook al is er soms vertraging of ongein. Een vriend ging na uitvoerig trainen te voet op weg, om na een dikke week de voeten zo kapot te hebben, dat hij moest stoppen. Het jaar daarna fietste hij de weg alsnog. Wij begonnen welgemoed op de fiets en zien nu dat het lopen moet zijn. Voorshands dagetappes met ieder van ons een eigen tempo. Wie weet de laatste 100 km toch samen?

Zo. We zijn nu echt op weg. De eerste 120 km hebben we gehad. Het is nog erg wennen. Fietsen: we hebben nauwelijks getraind, want dat kwam er niet van. Moet dus onderweg nog komen. Dat betekent nu dus: durven rijden met bepakking. Wennen! Maar gewoon rijden gaat boven verwachting, ook de eerste 'hellingen' over de Veluwe. Kamperen: opzetten en inpakken gaat per keer handiger en vlugger. Kamperen op zich is vertrouwd als vanouds. Ontmoetingen: we kwamen al twee of drie oud-Santiagogangers tegen.

Ontmoetingen. Toch al verschillende Santiagogangers ontmoet. Schept meteen herkenning en verbinding. Verder een mooi gesprek met een artillerist die van Didam naar 't Harde aan het lopen was. Hij voelt zich in Nederland toch een beetje bekeken en behandeld als Jan Soldaat uit dat lied van Jaap Fischer (Startpage of DuckDuckGo het maar). Bij De Wit Schijndel een spontaan gesprek met verkoper Nico, die ons tegelijk naar een volgende tent probeerde te praten. Misschien, m,aar nu niet.

En nu gaan we dan inderdaad op weg. Met een gepast begin.

En dan gaat alles anders dan je in gedachten had. Het fietsen ging eigenlijk beter dan gedacht. Maar de eerste hellingen waren een ramp en dat was nog maar de Utrechtse Heuvelrug. In plaats van door te modderen en dan ergens in België of Noord-Frankrijk alsnog te stranden hakten we meteen de knoop door: over naar Plan B. We brachten de fietsen naar huis, pakten opnieuw in en gaan nu wandelen. In dagetappes waren we al van Uithuizen tot Zutphen gekomen. Nu vandaaraf verder.

We vorderen. Het lijkt zelfs in de tassen te gaan passen.

Gisteren tikten we hier meteen het lokale hitterecord voor dit jaar aan: 32 ℃, met uitschieters naar 35 ℃. Dus vandaag heel rustig boodschappen doen en plannen voor de etappe van morgen. Lopen vanuit staand kamp lijkt voor ons het beste te werken. Het geeft een balans tussen genoeg mobiliteit en voldoende rust. Rust, reinheid, regelmaat – dat leerden we vroeger zo. Hoever we dit jaar gaan komen rekenen we niet uit. We hopen tot in Frankrijk te geraken.

Omgeving: eigenlijk allemaal bekend van vakanties. Maar toch lijkt het nu anders. Ditmaal reizen we met een doel. Het gaat om de reis, maar zonder doel is die er niet. Wijzelf: soms is er enige twijfel, maar ook dat is deel van de reis. In feite hebben we een goede start. En al drie stempels. Weer: zondag hadden we dus zeikende regen van Beilen tot Lheebroek. Verder fietsten we droog, maar het is wel fris. 's Nachts is het te doen. Af en toe zon. Vandaag (woensdag 6 mei) een rustdag bij Elburg.

Omschakelen van fietskamperen naar lopen vanuit een basiskamp brengt logistieke probleempjes mee. De supercompacte waslijn is niet zo handig als de kampeerdroogmolen. Net zo voor de waterzak en de jerrycan. Is opgelost. Verder moeten we het gewoon doen met wat voorhanden is. Op de fiets begonnen we ongekend goed georganiseerd. Nu zijn we weer terug bij normaal: de organisatie rammelt wat, maar de karavaan trekt verder. We krijgen langzaam vertrouwen dat het lopend wel gaat lukken. Volgend jaar!

Alle nieuwe volgers welkom. Wees niet teleurgesteld als we jullie niet ook allemaal gaan volgen. We gaan op weg als pelgrims en dat betekent dat we thuis echt even achter- en loslaten. Als in: 'niet-de-hele-tijd-op-je beeldschermpje -zitten'.

Onze camino lijkt even te pauzeren. Niet gepland, maar het gebeurt. Na de Kampina-etappe moesten we zondag even niet wandelen, maandag was noodzakelijke wasdag en zonder droger kost dat tijd. Dinsdag verkasten we naar de Kempen in Belgisch Limburg. Pal naast het Nationaal Park Bosland, waar ze hier met recht erg trots op zijn (en er dus helaas een manager met een reclame-afdeling op hebben gezet). We hebben een heel rustige plek met genoeg schaduw.

Plan B begint met wat hortjes en stootjes. De rustige camping werd voor hemelvaart overgenomen door 50+ persoon Brabantse familie. De beroemde gezelligheid kwam ook met enig gedruis en een complete frietwagen op zaterdagmiddag. Even wennen voor noorderlingen, maar ook weer een soort ontdekking. Lopend zijn we nu van bij Zutphen tot net voorbij Arnhem gekomen. Nelleke had nieuwe schoenen nodig en die moeten iets ingelopen worden, maar dat lukt aardig. En we scoorden een Stempel in de Eusebius.

Vandaag begon het lopen weer. Aan de overkant bij Zutphen onder die nieuwe brug. Met wat zon, steeds meer wolken en een paar kilometer in de regen op de dijk. Even ademhalen op het pontje naar en in de Kapel van Bronkhorst. Aardige schilderijenexpositie. Nelleke heeft pech: de wandelschoenen zijn definitief te krap geworden. Morgen nieuwe kopen in Nijmegen. Het is fris en geregeld nat, maar 's nachts is het heerlijk warm in de nieuwe slaapzakken. Pelgrimsgevoel moet nog een beetje groeien.